Er zijn mensen die om de haverklap “sorry” zeggen zonder daartoe aanleiding toe te geven. Het is een pathologische aandoening die naar mijn overtuiging (ik ben geen psycholoog, dus ik kan het mis hebben) een zeker gebrek aan eigenwaarde verraad. Om er een SIRE-voorbeeld bij te halen: je laat een deur in iemands gezicht dichtvallen en terwijl de ongelukkige het bloed van zijn neus veegt, prevelt hij verlegen een excuus.
Dat lijkt me geen eigenschap waar je hoge ogen mee gooit in de bikkelharde wereld van de haute finance. Daar tel je pas mee als je het slachtoffer van jouw onbeschoftheid laat opdraaien voor het schoonmaken van de deur. Maar Floris Decker bewijst dat het kan: door het stof gaan voor een iets waar hij part noch deel aan heeft en tóch bestuursvoorzitter van rijkeluisbank Van Lanschot zijn. NRC publiceerde maandag zijn mea culpa. Dat was een opmerkelijk staaltje proza. Niet vanwege het feit dat een bankier op de knieën was gegaan, maar omdat Decker onder het mom van excuus een enorme veer tussen de eigen bleke kantoorbillen stak. Geen subprime hypotheken bij Van Lanschot, geen geld aan Bernie Madoff verloren, geen ‘extreme bonussen’ en een fijne winst over 2008. Decker verontschuldigt zich dan ook voor het feit dat hij nooit gewaarschuwd heeft dat zijn collegabankiers er een potje van maakte.
Een lange neus gecamoufleerd met beschaving. Een betere aanbeveling om bij Van Lanschot te bankieren kan het chique NRC-publiek zich niet wensen. Mocht ik de spijker daarmee op de kop slaan, alvast een welgemeend excuus.
