Zou koningin Elizabeth meteen geweten hebben wat die charmante knaap uit de voormalige kolonie haar ten geschenke gaf? Of probeert ze nu al dagen tevergeefs van televisiekanaal te veranderen met behulp van Obama’s iPod? Het is een vraag waar journalistieke deurmatten Jeroen Snel of Peter van der Vorst direct het antwoord op weten, als royaltyleek moet ik het antwoord echter schuldig blijven. Voor hetzelfde geldt rent prins Philip elke dag een rondje om Buckingham Palace terwijl hij op zijn in royal blue uitgevoerde shuffle naar Queen luistert en kijkt Her Majesty elke dag op het scherm van haar iPod Touch naar een oude aflevering van Coronation Street. Het zou zo maar kunnen.
Evengoed is het denkbaar dat de Windsors nog altijd de 78-toerenspeler en een stapel schellakplaten tevoorschijn halen als naar muziek willen luisteren. Traditie is het levensbloed van elke monarchie, dat weten ze zeker in Engeland maar al te goed. Als je thee drinkt uit het gecraqueleerde Wedgewoodkopje waar je betovergrootvader ook al uit lebberde, ligt het eigenlijk voor de hand dat je geluidsinstallatie nog door een gehandschoende lakei moet worden aangezwengeld. Dus zo’n iPod moeten we vermoedelijk als symbolisch cadeau zien: de man van de verandering (change!) schenkt hét gezicht van het Britse conservatisme een kleinood dat vooruitgang en moderniteit verbeeldt. Fraai. Maar het was mooier én stijlvoller geweest als Obama bij Apple een in porselein of handgesneden rozenhout uitgevoerde exemplaar had besteld. Met een raampje van kristal en een geheugen vol gedigitaliseerde, maar desondanks authentiek krakende, sissende en tikkende 78-toerenplaatjes.
