De piraterij is geen bedrijfstak die je vanzelfsprekend met ontroering associeert en toch was dat wat ik zachtkens voelde opborrelen toen ik las over de Somalische zeerover die het paradijs gevonden heeft in een Nederlandse gevangenis. Yusuf heet de goede (nou ja) man. En in zijn celletje vermaakt hij zich opperbest: drie maaltijden per dag, televisie, natje, droogje, dat werk. Een tevreden, misschien wel gelukkige bajesklant. Yusuf en zijn vier collega’s werden afgelopen winter in de Golf van Aden door onze Jantjes opgepakt. En waar andere piraten na inlevering van hun wapentuig heengezonden werden, hadden zij geluk: hij werd gearresteerd en staat nu voor een Nederlandse rechter. Met al die weelde tot gevolg. Het zal voor Wilders cum suis wel weer aanleiding zijn te betogen dat onze penitentiaire inrichtingen driesterrenhotels zijn, maar het enthousiasme van de Somaliër zegt meer over de situatie in zijn geboorteland dan over ons strafrechtsysteem. Wie een cel den vreemde verkiest boven de vrijheid in eigen land heeft niets te verliezen. Gevreesd moet worden dan Yusuf niet de enige is. Jongemannen uit heel Afrika proberen met gevaar voor eigen leven Europa te bereiken. En Yusuf heeft per ongeluk de ideale route ontdekt. Niet langer in een gammel bootje de overtocht proberen te maken, maar kalasjnikov en raketwerper mee en hopen op een marinefregat. Het spijt me, frisse jongens zijn het niet, ik weet het. Maar de Hollandse cel als felbegeerde piratenschat is een hartverscheurend idee. Overigens is het bericht dat staatssecretaris Albayrak 12 gevangenissen wil sluiten als een bom ingeslagen in Somalië
