Opgevangen

Teletekst vandaag:

Het Domplein in Utrecht is urenlang afgesloten geweest omdat tegen één uur een man van de Dom was gesprongen. Veel mensen zagen de man doodvallen. Ze zijn opgevangen door de politie.

Zij wel, ja.

Sleutelmedewerker

Ben ik een ‘sleutelmedewerker’ van deze krant? Dat is een vraag waar ik nooit bij stil heb gestaan, al was het omdat ik bij het woord onwillekeurig zo’n jongen in een lederen schort voor me zie die huisdeursleutels staat te slijpen in de hakkenbar. Maar in het openingsartikel op de voorpagina van gisteren las ik een heel andere definitie: bij farmaciebedrijf Roche zijn dat werknemers die zó belangrijk zijn dat ze niet aan de Mexicaanse griep mogen bezwijken en daarom bij het eerste kuchje een dosis Tamiflu krijgen toegediend. “Wij leveren levensreddende kankermedicijnen”, aldus een woordvoerder, “als de nood aan de man is, mag de productie niet stil komen te liggen.” Nou heeft de hoofdredacteur van deze krant nóch de nieuwe Belgische eigenaar een voorraadje virusremmers aan mijn adres laten bezorgen, dus moet ik er ernstig rekening mee houden dat ik niet tot de sleutelmedewerkers behoor. Ik wil mijn arbeid niet hetzelfde belang toekennen als het vervaardigen van geneesmiddelen –er is een groot verschil tussen kankeren en kankermedicijnen- maar het is toch een signaal dat voor één uitleg vatbaar is. Wie binnen nu en pakweg twee maanden niet bij de bedrijfsarts geroepen wordt voor een zak door Ab Osterhaus voorgeschreven pillen, weet dat ie economisch gezien niet van levensbelang is en goed beschouwd dus kan creperen. Wellicht een wat al te radicale oplossing voor de oplopende werkloosheid. Tamiflu zal de komende maanden de leasebak als belangrijkste statussymbool op de werkvloer verdrijven. En ik overweeg in arrenmoede een sollicitatie bij de dichtstbijzijnde hakkenbar.

Trap na

Het wordt nog altijd tot de meest dramatische broedermoorden uit de vaderlandse politiek gerekend: Ruud Lubbers die zijn gedoodverfde opvolger, Elco Brinkman, een welgemikte dolkstoot tussen de schouderbladen toebracht door achteloos te melden dat zijn stem zou gaan naar de toenmalige nummer drie op de CDA-lijst, Ernst Hirsch Ballin. Een moment dat wat mij betreft een eigen vitrine in het Nationaal Historisch Museum verdient, mocht dat er ooit nog komen. Inmiddels zijn we 15 jaar verder, maar dat het botte mes van Lubbers in Den Haag nog altijd gehanteerd wordt, bleek dit weekeinde toen Wouter Bos spontaan opbiechtte dat zijn stem bij de Europese verkiezingen niet naar de lijsttrekker –kom, hoe heet ie ook alweer? Thijs Berman, ja- was gegaan, maar naar de eurokritische René Cuperus. Verkiezingen verloren en een trap na van de baas: zo gaat dat dus bij de sterke en sociale PvdA. In hetzelfde vraaggesprek onthulde Bos ook nog dat vijf partijprominenten het vertikt hadden de Europese kar te trekken. Was ik partijleider geweest dan had ik die genante informatie mooi voor me gehouden, maar Wouter leek te willen zeggen dat hij er ook niets aan kon doen dat ze met zo’n obscuur halftalent de verkiezingen in moesten. Waarmee er effectief een tweede dolk in de rug van die arme Berman verdween. Wouters trouwe mopshondje, Sharon Dijksma, mag nu gaan uitzoeken waar het misging. Terwijl haar baasje zaterdag het antwoord al gaf: zesdekeus kandidaat die zélfs zijn stem niet kreeg. Ach toe Wouter, drink eens door. Ik geloof dat er toch nog een druppel in die gif beker zit.

De Generaal

Ondanks alle gouden tressen, sjerpen, lauwerenkransen, emblemen en onderscheidingen op zijn uniform zag Moamer Gadaffi er uit alsof ie al drie maanden onder een brug in Rome slaapt en overdag de vuilnisbakken rond de Trevifontein op eetbare voedselresten inspecteert. Iedere stad kent wel zo’n dakloze, doorgaans bekend als ‘de Generaal’: verzot op medailles en militair ogende fanfarepetten, maar verder ongevaarlijk. Dat laatste geldt voor Gadaffi uiteraard niet –sinds de jaren zeventig wordt zijn naam in verband gebracht met talloze terreurgroepen en mensenrechtenschendingen- maar verder voldoet hij aardig aan het profiel. Niet alleen vanwege dat malle operettekostuum (hoewel dat niet zo heel veel verschilt van de militaire apenpakjes waarin onze kroonprins zich weleens vertoont), of de foto die hij bij zijn ontvangst in Rome zo creatief op zijn jasje had gespeld, maar bovenal vanwege het nogal verwilderde hoofd van Broeder Leider. Je zou hem zo een eurootje toestoppen. Op voorwaarde dat hij er geen drank of drugs van koopt. Nou is er geen dakloze die zich door een legertje vrouwelijke bodyguards laat escorteren, en de zwerver die, zoals Gadaffi, z’n tentje opslaat in een van de Romeinse stadsparken, wordt binnen het uur door de carabinieri van het gazon geknuppeld. Maar voor dat besef doordringt heb je hem dat muntje al in de handpalm geduwd. Toch oogde de Generaal waardiger dan de ex-premier van Tsjechië, die gefotografeerd werd terwijl hij in z’n blote piem al het moois op Berlusconi’s Sardijnse landgoed inspecteerde. Ja, onze Lieve Heer heeft vreemde kostgangers. En de premier van Italië kan er ook wat van.

Herrijzenis

De zesde mei is dit jaar nog nét niet geruisloos voorbij gegaan, maar het scheelde weinig. Op het Mediapark hadden zich welgeteld 35 trouwe aanhangers verzameld, goeddeels van de pathologische soort, en in Rotterdam stokte de teller bij 50. Dat het nog wat werd, daar bij het standbeeld van ‘Pim’, was te danken aan Appie Aboutaleb die lovende woorden sprak over Fortuyn. De ironie zal niemand zijn ontgaan. Intussen stond het Palazzo di Pietro te koop en deed Harry Mens in opdracht van een geheimzinnige onbekende z’n best om te voorkomen dar de boedel van Fortuyn, die bonte verzameling narcistische edelkitsch, versjacherd zou worden. ‘Pim’ was doder dan ie ooit geweest was. Maar vorige week geschiedde er een wonder: Fortuyn herrees uit de dood. Niet omdat de amateurcineast uit Venlo zichzelf tot zijn enige echte incarnatie kroonde, maar omdat Fortuyns voormalige politieke rivalen hem postuum de hemel in (of eigenlijk uit) prijzen. Balkenende ontpopte zich verrassend tot neo-Fortuynist, evenals scheidend wethouder Geluk van Rotterdam, óók CDA, die het electoraat zowaar opriep Leefbaar te stemmen. In het Parool van zaterdag schetst John Jansen van Galen een roerend portret van die ‘twinkelende’, ‘zelfrelativerende’, ‘gul lachende’, ja ‘geniale’ eenling Fortuyn. Zelfs de Volkskrant, die met Fortuyn destijds het bruine monster opnieuw de kop zag opsteken, sprak gisteren ineens lovend over de ‘vileine ironie’ van professor Pim. Eindelijk omarmd door de politieke en journalistieke elite. Als hij kon zou ‘Pim’ innig tevreden knorren in zijn Italiaanse praalgraf. En Wilders van harte bedanken voor dit onverwachte genoegen. At your service. Het kan verkeren.

Nachtrust

Vannacht weer badend in angstzweet wakker geworden uit een nachtmerrie over Agnes Kant. Haar beeltenis staat in mijn netvlies gekerft sinds het fractievoorzittersdebat van vorige week donderdag. Daarin verloor Agnes alle controle over zichzelf en ging ze tekeer als een dolgeworden rottweiler: dubbele rij tanden ontbloot, zwabberende lippen, manische ogen, een steeds schriller klinkende blaf. Naast haar zat zuster in het socialisme, Mariëtte Hamer, machteloos te wezen. Bibberend konijn, gevangen in het licht van een stroper. Alle anderen probeerden geforceerd luchtig de geest van Ad Melkert te verjagen, terwijl de aanstichter van dit alles, de amateurcineast uit Venlo, verbeten zijn verongelijkte mantra’s uitspuwde. Bepaald geen garantie voor een gezonde nachtrust, die beelden. Vooral omdat ze naar alle waarschijnlijkheid symbolische zullen blijken voor de twee jaar die ons van de volgende Kamerverkiezingen scheiden. Intussen blijft de PvdA volhouden dat ze de knock out van donderdag te danken hebben aan hun ‘te genuanceerde opvattingen over Europa’. Ik dacht zelf eerst dat het te maken had met de angstaanjagende visieloosheid van Wouter Bos, de zalvende multiculturele babbel van Ella Vogelaar, het onvermogen een antwoord te formuleren op de problemen veroorzaakt door massa-immigratitie, met het falend leiderschap van Mariëtte ‘Flappie’ Hamer, de JSF, het Europees referendum en het onderzoek naar Irak. Gelukkig weten we nu dat het daar allemaal niets mee te maken heeft. Ja, het zijn de nuances die de PvdA genekt hebben. Het is geruststellend te weten dat het de sociaaldemocraten wél lukt om rustig door te slapen. Is er na donderdag toch nog iets bij het oude gebleven.

Dutch cutlet

Wat zouden ze die Australische militairen hebben voorgezet? Boerenkool met worst (niet een erg voor de hand liggend gerecht gezien de hitte in Afghanistan)? Raasdonders met spek (klinkt als een uit de kluiten gewassen maaltijd en daarom in zekere zin ook wel Australisch)? Of toch gewoon patat met frikadellen, kroketten en appelmoes? Ik heb me altijd laten vertellen dat buitenlandse soldaten gelegerd in Duitsland dol waren op de frituurmaaltijden uit de snackbar op kamp Seedorf, maar wellicht is dat voor de Aussies toch weer anders. In elk geval hebben ze zó geklaagd over het eten dat Nederlandse koks in Tarin Kowt ze voorschotelden, dat er nu een antipodische chef wordt overgevlogen om het culinaire leed wat te verzachten. Over de Australische keuken is mij niets bekend. Ik schat in: kangaroe, wallaby of krokodil, paar minuten op de barby, krat bier erbij en klaar is Bruce. Maar op internet vond ik Old Australian Food-recepten die een ingewikkelder bereidingswijze kennen. Waarbij opviel dat die traditionele bereidingen van down under verdacht veel lijken op gerechten die elders ook niet onbekend zijn: steak and kidney pie (Engels), meat loaf (Amerikaans), beef curry (Indiaas). Ik kwam zelfs een gerecht tegen genaamd Dutch cutlet, ofwel Hollands lapje. Anders dan de naam doet vermoeden is dat geen sudderlap of kotelet maar een kruising tussen gehaktbal en hamburger die tussen twee velletjes vet papier gebakken wordt in de oven. Wat daar Dutch aan is, Crocodile Dundee mag het weten, maar dát willen ze dus eten, in de mess van Tarin Kowt. Smakelijk, mate!

Stem wijzer

“Tweederde van de Nederlanders zegt te gaan stemmen voor de Europese verkiezingen”, zo meldde het AD gisteren op gezag van onderzoeksbureau Survey Sampling International. De steekproef die aan dat opmerkelijke resultaat voorafging zou representatief zijn. Als eenvoudige leek vind ik 837 respondenten statistisch wat aan de magere kant, vooral als er een percentage stemmers uitrolt dat bijna drie keer zo hoog is als men op basis van eerdere verkiezingen had mogen verwachten, maar vooruit. In Brussel en Straatsburg zal de vlag zij uitgegaan –nog meer dan in het vaandelfiele Europa gebruikelijk is, bedoel ik- want zo’n hoge opkomst uit een Nee-land, dat mag gerust als een opstekertje worden beschouwd. Maar waar komen al die brave kiesgerechtigden ineens vandaan en waarom zouden ze de gang naar de stembus nu wél vinden? Aan de campagnes kan het niet gelegen hebben. Ik bedoel, ik heb Van de Camp, Sargentini en Van Baalen wel gehoord (alle anderen vreemd genoeg niet), alleen heb ik ze niets horen zeggen dat mijn Europese hart sneller deed kloppen. Bij Van de Camp ging het voornamelijk over z’n motor, bij sexy Sargentini over het milieu en Van Baalen wilde een kleinere EU. Terwijl we de Unie moeten uitbreiden voor hij er überhaupt in past. Kortom, geen stemmenmagneet gezien. Of het moeten Wilders en zijn handpop Madlener zijn. Die hebben de zege al geclaimd voor er één stem is uitgebracht. Ondertussen overpeins ik in mededogen het lot van Mark Rutte. Die zegt dat een dramatische uitslag niet van invloed is op zijn positie. Psychologische diagnose: holocaustontkenningsfase.

Sexy

Chantal Janzen schijnt verkozen te zijn tot ‘de meest sexy moeder’ en vorig jaar werd ene Ancilla Tilia (“een van de 5 lekkerste babes uit Nederland” volgens de site van Lekker Dier) uitgeroepen tot meest sexy vegetariër en nu blijkt Groenlinkspolitica Judith Sargentini verkozen tot de meest sexy kandidaat voor het europees parlement. Schot voor open doel, zou je zeggen, als Wim ‘centenbak’ van de Camp en Hans ‘mag het ietsje meer zijn’ van Baalen tot het deelnemersveld behoren. Maar volgens de clubjes die de verkiezing organiseerden heeft Sargentini’s uiterlijk ‘minder’ te maken met haar uitverkiezing dan haar progressieve opvattingen op tal van seks- en seksegerelateerde onderwerpen. Anders gezegd: als Van Baalen zich iets meer had ingezet voor de rechten van homo’s in Albanië was hij de meest sexy EP-er geworden. Geil idee. Helaas viel de keus op een iets voor de hand liggender kandidate: een jonge, niet onknappe vrouw die met ‘Femke’ een passie voor jurkjes en laarzen deelt, zoals ze koket in de zaterdagkrant bekende. Moet voor sommige GroenLinks-veteranen nog altijd slikken zijn: zit je daar met je ongeschoren benen, geitwollensokken en sandalen, trippelt de partijtop op hakken en diep uitgesneden kleedjes aan je voorbij. Nee, niet iedereen is van sexy geporteerd. Blijft de vraag waarom een EP’er het zou moeten zijn. Berlusconi kreeg de hele wereld over zich heen toen hij een roedel lekkere wijven naar Brussel wilde afvaardigen. Wat dat betreft hebben wij met Judith de slag al gewonnen. Jammer dat die Europese verkiezingen maar niet sexy willen worden.

Beroepsverbod

Het Openbaar Ministerie heeft twaalf maanden voorwaardelijke celstraf geëist tegen Joke Damman -in dit ondermaanse beter bekend als het ‘genezend medium’ Jomanda- en wil haar bovendien gedurende twee jaar een beroepsverbod opleggen. Nou schijnt de geesteswereld Jomanda al lang naar het buitenland gedirigeerd heeft en het lijkt me sterk dat Canada of Japan ooit gehoor zullen geven aan een uitleveringsverzoek. Desondanks vroeg ik me af hoe het OM dat beroepsverbod wil afdwingen. Ik bedoel: je kan een metselaar verbieden te metselen en een kok verbieden te koken, maar van welke handelingen moet een ‘genezend medium’ zich na veroordeling onthouden? Mag Jomanada straks twee jaar lang geen afzichtelijke blauwe jurken meer dragen, niet langer haar handen trillend ten hemel heffen, moet ze veiligheidshalve uit de buurt blijven van gebotteld water (voor je het weet heeft ze tóch een flesje Spa blauw ingestraald)? Straks gaat ze haar spirituele activiteiten nog vermommen als dagelijkse bezigheden. Dan blijkt dat onschuldige belletje met de buurvrouw tóch een gesprek met de bovenwereld en zijn de toastjes met roombrie stiekem gesmeerd door een bijklussende engel in de bijkeuken. Probeer daar als eenvoudig agent maar eens een heterdaadje uit te destilleren. Het Parool drukte een steunbetuiging af van een blinde vrouw die al zestien jaar terugging tot Joke Damman en haar dankte voor een wonderbaarlijke genezing: de hernia van haar hondje was na haar bezoek aan een healing zomaar verdwenen. Waarmee afdoende geïllustreerd is dat Jomanda’s bovenwereld een wreed gevoel voor humor heeft. En dat sommige kwalen ongeneeslijk zijn.

Trauma

Hadden Jan en Yolanthe verkering dan?! En nu we het er toch over hebben: wie zijn die Jan en Yolanthe eigenlijk?!
Het was me wat waard geweest als ik het antwoord op beide vragen écht niet had geweten. Maar ja, probeer dat maar eens vol te houden als zélfs de minister-president en de vicepremier er een mening over hebben. JéPé de EmPé reageerde op ‘de scheiding’ met de empatische woorden “ik vind het jammer dit bericht te horen”, terwijl Wouter Bos het mooi zei te vinden dat Wesley Sneijder eindelijk weer eens gescoord had. Voetbal en lekkere wijven, ja, daar liet Wouter zich even van zijn mannelijkste kant zien. Wat André Rouvoet, de andere vicepremier, van de kwestie vindt, blijft vooralsnog gissen. In elk geval kunnen we gerust van een nationaal trauma spreken. De Nederlandse Charles en Diana, geliefd omdat hij zo mooi over z’n oma zong en zij zo verdienstelijk een bikini opvulde: uit elkaar! Je vraagt je af, kan dit land, na Apeldoorn, nóg zo’n trauma verwerken? Ik stel voor: een herdenkingsdienst in de Vincentiuskerk in Volendam met optredens van Piet Veerman, de voor gelegenheid heropgerichte BZN en Nick & Simon, begeleid door het Concertgebouworkest. Vervolgens een toespraak van Máxima. En na afloop allemaal een gratis zakdoek met palingprint van C&A. Vermoedelijk is er ook nog wel een door de Vereniging van Nederlandse Natuurgenezers én de Bond van Zorgverzekeraars erkende gebedsgenezeres die van Jezus zelf heeft vernomen dat de breuk een hoger plan diende. Moge dat tot troost strekken. Niet alleen voor Jan en Yolanthe, maar voor alle Nederlanders die zuchten onder deze dramatische liefdesbreuk.

Piratenschat

De piraterij is geen bedrijfstak die je vanzelfsprekend met ontroering associeert en toch was dat wat ik zachtkens voelde opborrelen toen ik las over de Somalische zeerover die het paradijs gevonden heeft in een Nederlandse gevangenis. Yusuf heet de goede (nou ja) man. En in zijn celletje vermaakt hij zich opperbest: drie maaltijden per dag, televisie, natje, droogje, dat werk. Een tevreden, misschien wel gelukkige bajesklant. Yusuf en zijn vier collega’s werden afgelopen winter in de Golf van Aden door onze Jantjes opgepakt. En waar andere piraten na inlevering van hun wapentuig heengezonden werden, hadden zij geluk: hij werd gearresteerd en staat nu voor een Nederlandse rechter. Met al die weelde tot gevolg. Het zal voor Wilders cum suis wel weer aanleiding zijn te betogen dat onze penitentiaire inrichtingen driesterrenhotels zijn, maar het enthousiasme van de Somaliër zegt meer over de situatie in zijn geboorteland dan over ons strafrechtsysteem. Wie een cel den vreemde verkiest boven de vrijheid in eigen land heeft niets te verliezen. Gevreesd moet worden dan Yusuf niet de enige is. Jongemannen uit heel Afrika proberen met gevaar voor eigen leven Europa te bereiken. En Yusuf heeft per ongeluk de ideale route ontdekt. Niet langer in een gammel bootje de overtocht proberen te maken, maar kalasjnikov en raketwerper mee en hopen op een marinefregat. Het spijt me, frisse jongens zijn het niet, ik weet het. Maar de Hollandse cel als felbegeerde piratenschat is een hartverscheurend idee. Overigens is het bericht dat staatssecretaris Albayrak 12 gevangenissen wil sluiten als een bom ingeslagen in Somalië

Straal!

Ik hoop dat Cornald Maas het me wil vergeven, maar ik heb het belangwekkende multiculturele spektakel van het Eurovisie Songfestival dit jaar geheel aan me voorbij laten gaan. Toegegeven: op YouTube heb ik daags na de nederlaag even naar de Nederlandse bijdrage gekeken: drie overmatig zwetende, vlezige mannen van middelbare leeftijd in glitterpakken, op een podium bijgestaan door een nóg dikkere mevrouw die iets onduidelijks voor haar omvangrijke buik hing. En dat dan op de tonen een skihutdeun die pas na tien glazen apfelkorn en vijf flesjes Flügel een beetje dragelijk wordt. Mij zou het niet verbazen als ze er in Azerbeidzjan, Moldavië en Litouwen met plaatsvervangende schaamte naar hebben zitten kijken. Hun eigen bijdragen zijn doorgaans onbedoeld koddige pogingen om de westerse popcultuur te evenaren, maar de zelfbenoemde Toppers hebben die postcommunistische esthetiek uit vrije wil omarmd. Waarschijnlijk in de ijdele hoop dat het een snaar zou raken bij het Oost-Europese publiek. Smakeloosheid én opportunisme: ja, Nederland stond er weer gekleurd op. Des te gênanter toen bleek dat de uiteindelijke winnaar niet van de Balkan kwam en een ouderwets liedje met nota bene een viool deed. Geven de Noren Wim van de Camp mooi het nakijken. De CDA-topper en –lijsttrekker voor de Europese verkiezingen had na de smadelijke ondergang van Goor, Froog en Boom kritiek op de aard van het festival. Dat ging Van de Camp (nomen est omen) in Brussel aanhangig maken. Het verschil tussen het songfestival en het Europees parlement: bij de laatste worden de slechtste kandidaten er in gestemd.

Ingezonden mededeling

Bezoek ook eens deze site!

Schuitje varen

Ook zo genoten van het nieuwe PVV-filmpje bij zendtijd voor politieke partijen? Geert als Grote Roerganger in een ouderwets roeibootje, geassisteerd door zijn het lieftallige assistente, het hoogedelgestrenge Kamerlid Agema, hier aangesproken met “Fleur”. Het lukte Geert en Fleur niet synchroon te peddelen, wat voor mij reden zou zijn geweest om het shot over te doen. Maar ja, de beste stuurlui staan aan wal en de amateurcineast uit Venlo zat dus zelf in het schuitje, en dat compliceerde de boel nog al. Het filmpje was in elk geval bedoeld als wervingsadvertentie. Volgens de peilingen heeft Wilders over twee jaar meer dan dertig zetels te vergeven en om te voorkomen dat die, net als bij de LPF, ingenomen worden door de gebruikelijke vastgoedmaffiosi, hysterici, fantasten en andere halve garen, zijn ze alvast met de werving begonnen. Verstandig. Want nu het cordon sanitaire zich sluit, zullen er wel weer een paar virtuele zitjes bijkomen. Met dank aan de PvdA. Metaforisch vind ik het wel erg mooi: de PVV die rondjes draait in zo’n troebele, met kroos bedekte Hollandse vaart, terwijl het kapitein Bos niet lukt om de koers van zijn watermakende oceaanstomer ook maar een graadje te verleggen. Wouter zorgt voor de kiezers (die van de PVV, bedoel ik) Geert en Fleur voor de kandidaten. David en Goliath. En we weten allemaal hoe dát is afgelopen. (Terzijde: een Gordon sanitaire lijkt me dan wel weer wat: dat alle media besluiten om niet meer over mejuffrouw Heuckeroth en zijn matrozen te berichten).